Meye yeni başlayan bir kursiyerin ilk sorusu çoğu zaman ne zaman türkü çalacağıdır; oysa ilk dönemin hedefi başka bir yerdedir. Bu dönemde asıl iş sesin kararlı biçimde çıkması ve nefesin oturmasıdır; dağar bunların üzerine kurulur.
Birinci ayda kamışın ağızdaki yeri, dudak basıncı ve duruş çalışılır. Sesin ilk günlerde kesik ve kısık çıkması olağandır.
İkinci ayda tek seslerin uzun tutulması ve komşu perdelere temiz geçiş gelir; uzun ses süresi bu dönemde ölçülmeye başlanır. Üçüncü ayda dar aralıklı ve yavaş ezgiler eklenir; çoğu kursiyer ilk türküsünü bu dönemde çalar.
Süre kişiye göre değişir. Günde on beş dakika düzenli çalışan bir kursiyer, haftada bir kez uzun çalışandan daha hızlı ilerler.
Mey, zurna gibi yüksek sesli bir çalgı olmadığı için ev koşullarında çalışmaya elverişlidir ve bu düzenli çalışmayı kolaylaştırır. Yine de dudak ve nefes kasları bu dönemde yorulur; kısa ve sık çalışma, uzun ve seyrek çalışmadan daha çok yol aldırır. İlerlemenin ölçüsü çalınan ezgi sayısı değil, sesin kaç saniye kararlı tutulabildiğidir. Bu ölçüm deftere yazıldığında, gündelik çalışmada fark edilmeyen ilerleme görünür hâle gelir.
Derslerimizde bu üç aylık dönem kursiyerin nefes gücüne göre ayarlanır ve haftalık küçük hedeflerle izlenir.