Meyde duruş, sesin kaynağı olan nefesin önünü açar ya da kapatır; bu yüzden teknik çalışmanın ilk konusudur. Omuzlar düşük, boyun serbest ve göğüs açık tutulur; yukarı çekilen bir omuz nefesi kısaltır ve sesi kısar. Çalgı gövdeden hafifçe öne ve aşağı doğru uzanır; aşırı yukarı kaldırılan bir mey boynu zorlar. Sol el üstte, sağ el altta durur ve parmaklar delikleri uçlarıyla değil yastıklarıyla kapatır.
Bilekler kırılmaz; kırık bir bilek parmakların bağımsız hareketini kısıtlar ve süslemeleri zorlaştırır.
Oturarak çalışılıyorsa sırt dik, ayaklar yere basar. Sandalyenin arkasına yaslanmak nefes desteğini düşürür.
Ayakta çalma alışkanlığı da erken kazanılır; topluluk ve sahne icrası çoğunlukla ayakta yapılır. Duruşun denetimi aynayla yapılır; kursiyerin kendi gördüğü hata, söylenen hatadan daha kalıcı biçimde düzelir. Kayıt alınan kısa bir video da aynı işi görür ve çalarken bakılamayan açıları gösterir. Sesin kalitesi çoğu zaman nefesten önce duruşta aranmalıdır; erken düzeltilen bir alışkanlık sonradan düzeltilenden az çaba ister.
Derslerimizde tutuş ve duruş ilk derste kurulur, sonraki derslerde aynayla düzenli olarak denetlenir.