Üflemeli bir çalgıda nefes almak zorunludur; belirleyici olan ne zaman ve nerede alındığıdır. Nefes almak bir kesinti değil, cümlenin parçası hâline getirilir.
Rastgele alınan bir nefes ezginin cümle yapısını böler ve dinleyicide tamamlanmamışlık duygusu bırakır. Bu yüzden nefes alma yerleri ezgi üzerinde önceden belirlenir ve her çalışmada aynı yerde alınır. Doğal yerler cümle sonları ve uzun seslerin bitimidir; söz varsa dize sonları da uygundur. Ezgi önce söylenerek denenir; insan sesi nefes alma yerlerini kendiliğinden gösterir.
Belirlenen yerler notaya ya da deftere işaretlenir; işaretlenmeyen bir yer her çalışmada değişir. Bazı cümleler tek nefesle çalınamayacak kadar uzundur ve bu durumda en az zarar veren nokta seçilir. Nefes alma anı kısa tutulur; uzun bir duraklama tempoyu düşürür ve topluluk icrasında dağınıklık yaratır. Nefes alırken kamış ağızdan çıkarılmaz; hızlı ve sessiz bir alma çalışmayla kazanılır.
Toplulukta nefes yerleri ayrıca konuşulur; iki icracının aynı anda nefes alması sesi boşluğa düşürür. Derslerimizde nefes alma yerleri her yeni ezgide birlikte belirlenir ve ezgiyle birlikte ezberlenir.