Meyin sesi gövdenin biçiminden çok, ucuna takılan geniş ve yassı kamıştan doğar; bu parça çalgının kimliğini belirler. Kamış iki yaprağın birbirine bakmasıyla oluşur ve hava bu iki yaprak arasından geçerken onları titreştirir. Mey kamışı zurna kamışına göre belirgin biçimde geniş ve yumuşaktır; ses bu yüzden pes ve yumuşak duyulur. Yaprakların açıklığı sesi doğrudan belirler; geniş açıklık dolgun ama zor denetlenen bir ses verir.
Dar açıklık daha az güç ister, buna karşılık ses ince kalabilir ve anlatım alanı daralır. Kamışın uzunluğu perdeyi etkiler; kısa bir kamış sesi tizleştirir, uzun olanı peslere çeker. Aynı mey farklı kamışlarla farklı duyulur; bu yüzden icracılar birkaç kamışı bir arada taşır.
Kamış tüketilen bir parçadır. Ahşap gövde yıllarca kullanılırken kamış belirli bir süre sonra değişir.
Yeni bir kamışa alışmak birkaç gün sürer ve bu dönemde basınç ile dudak konumu yeniden ayarlanır. Bu nedenle sahne öncesinde yeni kamışa geçilmez; alışılmış bir kamışla çalmak daha güvenlidir. Derslerimizde kursiyerin kullandığı kamış düzenli olarak denetlenir ve ses sorunlarında önce bu parça değerlendirilir.