Kamışın ömrü yalnız kullanımla değil, kullanılmadığı saatlerde nasıl saklandığıyla da belirlenir. İyi saklanan bir kamış, iyi hazırlanmış bir kamış kadar iş görür.
Çalışma sonrası kamış gövdeden ayrılır; takılı bırakılan bir kamış kurumaz ve biçimini kaybeder. Yüzeydeki nem yumuşak bir bezle alınır ve kamış açık havada kısa süre bekletilir. Saklama kabı havalandırmalı olmalıdır; kapalı ve nemli bir kutuda küf birkaç günde oluşur. Kutu içinde kamışlar birbirine değmeyecek biçimde yerleştirilir; temas eden yapraklar birbirini ezer.
Her kamışın üzerine kısa bir not konması yararlıdır: sertliği, ne zaman kullanılmaya başlandığı ve nasıl davrandığı. Bu not zamanla kişisel bir kamış kaydına dönüşür ve yeni kamış seçimini isabetli hâle getirir. Kutu doğrudan güneş almayan, sıcaklığı dengeli bir yerde tutulur; araçta bırakılan bir kutu yazın zarar görür. Taşıma sırasında kamış kutusu çalgı kılıfının ayrı bir bölmesinde durur.
Bu düzen alışkanlık hâline geldiğinde ek bir çaba gerektirmez ve kamış masrafını belirgin biçimde azaltır. Derslerimizde kamış saklama düzeni ilk aylarda gösterilir ve kursiyerin kendi kaydını tutması sağlanır.